Ang Bayang Walang Kapitbahay

Sa isang bayang tinawag na "Prosperity," laging luntian ang mga damuhan

Ang lahat ng tao ay nagsisimba tuwing Linggo, pinapanatiling malinis ang kanilang mga beranda

Alam nila ang pangalan ng mga anak ng kanilang kapitbahay, alam nila ang mga aso ng kanilang kapitbahay

Lahat sila ay nagkakasundo sa lahat ng bagay, parang mga perpektong maliliit na bahagi ng makina

Pagkatapos, may dumating na estranghero sa bayan isang araw, o marahil ay isang post lang

Sa internet, na nagsasabi sa kanila kung ano ang dapat nilang katakutan nang higit sa lahat

Hindi ito tagtuyot, hindi ito peste, hindi ito ang pagkuha ng mga trabaho

Ito ang mga "iba" sa pintuan, ang mga "walang humpay na grupo."

At ang mga bakod ay naging mas mataas nang kaunti

Ang mga ngiti ay naging mas pilit nang kaunti

At ang mga mahinahon at palakaibigang tinig

Ay nagsimulang matutong lumaban.

O, ang lason sa diyaryo

Ang kamandag sa screen

Ginalaw nito ang isang bayan ng mga magkakapitbahay

Tungo sa isang bagay na malamig at malupit.

Una, kinuha nila ang mga taong hindi talaga kilala ng sinuman

Ang pamilya sa paupahang bahay, ang mga bagong lipat lang

At sinabi ng mga tao, "Sayang, pero hindi naman sila isa sa atin"

At bumalik sa kanilang mga hapunan sa lokal na bus ng transit

Pagkatapos ay kinuha nila ang librarian, dahil sa isang librong ayaw niyang sunugin

At naging tahimik ang bayan, "Wala itong kinalaman sa akin"

At pagkatapos ay kinuha nila ang mga guro na nagtuturo ng "sobrang katotohanan"

At ang paranoia ay nagpakabusog sa mga natatakot at galit na kabataan.

At ang mga bakod ay naging mas mataas nang kaunti

Ang mga ngiti ay naging mas pilit nang kaunti

At ang mga mahinahon at palakaibigang tinig

Ay nagsimulang matutong lumaban.

O, ang lason sa diyaryo

Ang kamandag sa screen

Ginalaw nito ang isang bayan ng mga magkakapitbahay

Tungo sa isang bagay na malamig at malupit.

Ngayon ang bayan ay "Prosperity," ang mga damuhan ay patay at kulay kayumanggi

Wala nang natitirang "iba" na mapagdiskitahan

Ang mga bahay ay pawang walang tao, ang mga bintana ay pawang madilim

Sinunog nila ang tulay, sinunog nila ang mga libro, sinunog nila ang maliit na parke

Dahil ang "kaaway" na kanilang hinabol, ang "sakit" na kinatakutan nilang lahat

Ay ang anino ng isa't isa, nang mawala na ang "iba."

At ang mga bakod ang pinakamataas

Ang mga ngiti ang pinakapilit

At ang mga malamig at nag-iisa na tinig

Ay nakalimutan na kung paano lumaban.

O, ang lason sa diyaryo

Ang kamandag sa screen

Ginalaw nito ang isang bayan ng mga magkakapitbahay

Tungo sa isang bagay na malamig at malupit.