Ang mga Buwitre ay Umiikot sa Dome ng Kapitolyo

Naging mabigat ang hangin ngayong araw, nag-iba ang kulay ng langit,

parang pangakong nagkakasakit, parang utang na hindi na mababayaran.

May bulong sa static ng radyo sa kalaliman ng gabi

tungkol sa mabagal at tuloy-tuloy na taglamig na darating para sa mga bagay na alam natin.

Ang mga rebulto sa parke ng lungsod, nagsisimula na silang magmukhang balisa,

parang alam nilang hindi lang sila ang mga bagay na wala nang silbi sa panahon ngayon.

At ang mga kampana ng simbahan ay hindi na tunog banal, tunog takot na ang mga ito,

isang eulohiya para sa bawat disenteng desisyong nagawa natin.

May usap-usapan tungkol sa hinaharap na isinulat sa ibang tinta,

iyong magpipilit sa iyong mag-ingat sa mga salita at sa paraan ng iyong pag-iisip.

Sabi nila ay tataas ang ilog, sabi nila ay nauubos na ang balon,

marami silang sinasabi sa iyo nang hindi man lang tumitingin sa iyong mga mata.

Dahil ang mga buwitre ay umiikot sa dome ng kapitolyo

at nakatingin sila sa atin na parang tayo ay bangkay, na parang tayo ang kanilang tahanan.

May aninong humahaba, may ginaw sa hanging umiihip,

at ang tunog ng kamatayan ng kalayaan ay ang kaluskos sa mga puno.

Oo, ang mga buwitre ay umiikot, sila ay mapagtiis at malupit

at naghihintay sila na matutunan nating lahat ang kanilang ginintuang tuntunin.

Ang mga matatanda sa mga beranda ay tumigil na sa pagkukuwento,

nakatitig lang sila sa abot-tanaw, habang sinusuri ang kanilang mga kuko

na tila ang dumi sa ilalim nito ay may katotohanang hindi nila kayang aminin,

na ang lupa sa ilalim ng ating mga paa ay handa nang maghiwalay.

Nakita ko ang watawat na nakababa nang kalahati, pero wala namang namatay,

isang pakiramdam lang sa loob ko na may isang magandang bagay ang nagsinungaling

tungkol sa kalikasan ng pangako nito, tungkol sa kanlungang ibibigay nito,

tungkol sa pangunahin at simpleng karapatang pumili ng paraan ng iyong pamumuhay.

Hindi ang kulog ang dapat mong ikabahala, kundi ang katahimikan sa hangin;

ang kalmadong bago ang bagyo, isang katahimikang parang panalangin

para sa isang bagay na hindi darating, para sa isang bagay na wala na.

At ang mga buwitre ay patuloy na umiikot mula dapit-hapon hanggang madaling-araw.

Dahil ang mga buwitre ay umiikot sa dome ng kapitolyo

at nakatingin sila sa atin na parang tayo ay bangkay, na parang tayo ang kanilang tahanan.

May aninong humahaba, may ginaw sa hanging umiihip,

at ang tunog ng kamatayan ng kalayaan ay ang kaluskos sa mga puno.

Oo, ang mga buwitre ay umiikot, sila ay mapagtiis at malupit

at naghihintay sila na matutunan nating lahat ang kanilang ginintuang tuntunin.